13 min leestijd
Sébastien Nobour
Oprichter van DEVEDANOS
Uw bedrijf heeft geen technisch team, en u twijfelt: neemt u een ontwikkelaar of een technisch directeur in dienst, of haalt u er een binnen als mede-eigenaar? Toch hebt u iemand nodig: om software te laten ontwikkelen, om een tool te vervangen die uw bedrijf niet meer bijbeent, om de computers van uw medewerkers te beveiligen. Dan valt het woord “technische partner”.
Het klinkt geruststellend, maar het zegt niet wat die partner doet. Wij onderscheiden vier vormen. Ze beantwoorden niet aan dezelfde behoefte, en ze laten u niet hetzelfde achter op de dag dat u uit elkaar gaat.
Voordat u offertes vergelijkt, moet u weten welke vorm bij uw behoefte past. Iemand in dienst nemen of een mede-eigenaar zoeken zijn twee andere wegen, die we daarna bespreken. Tot slot zijn er drie punten om te controleren, welke weg u ook kiest: wat u bezit, wat er gebeurt als uw behoefte verandert, en hoe u kunt vertrekken.
De parttime CTO of IT-directeur. Een technisch directeur, of een directeur informatievoorziening, die voor meerdere bedrijven werkt. Mélina Loupia, journalist gespecialiseerd in technologie en cybersecurity, beschrijft zijn rol in een gids die Clubic in februari 2026 publiceerde. Hij is een à twee dagen per week bij het bedrijf. Hij stuurt de IT-strategie, brengt in kaart wat er al is, onderhandelt met leveranciers en begeleidt de projecten. Hij behartigt de belangen van het bedrijf tegenover zijn leveranciers.
Het softwarebureau. Het bouwt wat nog niet bestaat: een website, een mobiele app, software op maat. Wat het u aan het eind nalaat, is de code van die software, op voorwaarde dat het contract de rechten aan u overdraagt. Die voorwaarde leggen we verderop uit.
IT-beheer en cybersecurity. De leverancier houdt draaiende wat u al hebt: de computers en het netwerk, de helpdesk voor gebruikers, de beveiliging, de back-ups, soms de hosting. U betaalt een vast bedrag per maand. In ruil legt het contract een serviceniveau vast: de reactietijd, de beschikbaarheid, de telefonische ondersteuning.
De implementatiepartner voor ERP of CRM. Hij installeert en configureert een standaardpakket voor bedrijfsbeheer (ERP) of klantrelatiebeheer (CRM), gemaakt door een ander bedrijf. Die software is van de softwareleverancier, die als enige het recht heeft haar te kopiëren of te wijzigen (artikel L122-6 van de Franse Code de la propriété intellectuelle). U betaalt een licentie om haar te gebruiken.
Die vormen zijn te combineren. Volgens dezelfde gids kiezen veel mkb-bedrijven voor een parttime IT-directeur voor de strategie, naast een externe leverancier voor het technische werk.
Begin dus met het benoemen van uw behoefte: uw technische keuzes sturen, uw IT laten draaien, een standaardpakket aanpassen, of software bouwen die nog niet bestaat.
Een werknemer werkt alleen voor u. U stuurt zijn werk rechtstreeks aan, en de software die hij in het kader van zijn functie ontwikkelt, komt u toe (artikel L113-9 van de Code de la propriété intellectuelle, verderop toegelicht). Iemand in dienst nemen kost ook geld, en dat blijft niet bij het salaris. Dit zijn de ordes van grootte in Frankrijk in 2026.
Het salaris. De Association pour l’emploi des cadres (Apec) publiceert elk jaar de salarissen van hoger personeel, de zogeheten cadres, beroep per beroep. Volgens de editie 2025, besproken door Le Monde Informatique, verdient een ontwikkelaar met cadrestatus tussen € 34.000 en € 53.000 bruto per jaar, gemiddeld € 43.000. Het onderzoek zoals Le Monde Informatique het presenteert, geeft geen apart cijfer voor de technisch directeur (CTO). We nemen de beroepsgroep die er het dichtst bij ligt: de IT-directies. In Île-de-France verdient de helft van deze cadres een vast salaris onder de € 77.000 bruto per jaar, de andere helft erboven: dat is het mediaansalaris. Daar komt een mediaan variabel deel van € 7.000 bij. In de andere regio’s loopt de gepubliceerde bandbreedte van € 46.000 tot € 96.000.
De werkgeverslasten. Die komen bovenop het brutosalaris. Volgens Payfit, maker van salarissoftware, bedragen ze gemiddeld 25 tot 42% van het brutosalaris, afhankelijk van het bedrijf en het profiel van de werknemer.
Het werven. Een werving- en selectiebureau rekent 15 tot 25% van het bruto jaarsalaris van de nieuwe medewerker, volgens een artikel van HelloWorkplace. Voor een directiefunctie “kan het honorarium boven de 25-30% uitkomen”, aldus de tarievengids van Talent Program.
Toegepast op de salarissen van de Apec geven die percentages de volgende ordes van grootte. Voor de ontwikkelaar gaat het om het landelijke gemiddelde, voor de IT-directie om de cijfers van Île-de-France.
| Ontwikkelaar | IT-directie (Île-de-France) | |
|---|---|---|
| Bruto jaarsalaris | € 43.000 (gemiddelde) | € 84.000 (som van de medianen: € 77.000 vast en € 7.000 variabel) |
| Jaarlijkse kosten voor de werkgever, werkgeverslasten inbegrepen | € 54.000 tot € 61.000 | € 105.000 tot € 119.000 |
| Honorarium van een werving- en selectiebureau (eenmalig) | € 6.450 tot € 10.750 | vanaf € 19.250 (25% van het vaste salaris) |
Deze berekening omvat niet de werkplek, de software, en ook niet de tijd die de nieuwe medewerker nodig heeft om uw bedrijf te leren kennen.
Als een aanwerving mislukt. Het artikel van HelloWorkplace werkt een voorbeeld uit: een cadre die de werkgever € 50.000 per jaar kost, werkgeverslasten inbegrepen, vertrekt na zes maanden. Het artikel telt het al betaalde salaris en de lasten op bij het inwerken en de opleiding, de verloren productiviteit en de nieuwe werving, en komt zo voor deze mislukte aanwerving op € 43.000.
De termijnen om uit elkaar te gaan. De proeftijd van een cadre met een vast contract duurt hooguit vier maanden. Die kan één keer worden verlengd, tot acht maanden in totaal, als een algemeen verbindend verklaarde branche-overeenkomst daarin voorziet en de werknemer er schriftelijk mee instemt (Service-Public). Daarna hangt de opzegtermijn af van de cao van uw bedrijf. In de Syntec-cao is die drie maanden voor een cadre, of hij nu zelf ontslag neemt of wordt ontslagen (Payfit). In dat geval duurt uit elkaar gaan drie maanden.
Met één ontwikkelaar rust alle kennis van de software op één persoon. Vertrekt hij, dan gaat die kennis met hem mee, tenzij ze is opgeschreven en overgedragen.
Een technisch directeur als mede-eigenaar. Hij kan ook aandelen in uw bedrijf nemen, als mede-eigenaar. Voor de verdeling van de aandelen “bestaat er geen wettelijke maatstaf”, zegt accountant Samuel Hayot (eigen vertaling): daarover wordt onderhandeld. Bij jonge bedrijven verwerft de mede-eigenaar zijn aandelen vaak stap voor stap, over meerdere jaren, volgens een schema in de aandeelhoudersovereenkomst, het contract dat de verhoudingen tussen de aandeelhouders regelt: wie te vroeg vertrekt, krijgt niets.
Blijft de vraag wie de software bezit. Een mede-eigenaar die geen werknemer is, valt niet onder artikel L113-9. In 2015 weigerde het Franse Hof van Cassatie een bedrijf de rechten toe te kennen op software die twee van zijn aandeelhouders hadden geschreven, omdat niet bewezen was dat die rechten aan het bedrijf waren overgedragen. De software die uw mede-eigenaar ontwikkelt, komt dus alleen bij het bedrijf terecht via een schriftelijke overdracht, net als bij een leverancier. En net als met één werknemer rust alle kennis van de software op hem.
De gidsen die we voor dit artikel lazen, volgen hetzelfde stramien. Eerst noemen ze de voordelen van uitbesteden: vaste kosten die variabel worden, expertise die het bedrijf voltijds niet zou kunnen betalen, tijdwinst. Dan volgen de keuzecriteria: certificeringen, klantreferenties, gegarandeerde reactietijden, prijs.
Die criteria tellen. Ze zeggen niet wat er gebeurt op de dag dat u iets wilt veranderen, of wilt vertrekken. Een verhaal uit 2008 laat een van die punten zien: het eigendom van de code.
Op de site LinuxFr.org vertelt een gebruiker in 2008 wat een organisatie die hij kent is overkomen. Ze had bij een bedrijf software laten schrijven volgens haar eigen specificaties, en het ontwikkelcontract zei niets over de licentie. Die software is de kern van haar activiteit, en niemand anders heeft er iets aan. Toen de organisatie om de broncode vroeg, weigerde de ontwikkelaar die af te geven. De schrijver van het bericht vraagt de lezers of de organisatie iets kan doen om haar code te krijgen.
De lezers zijn het met elkaar eens: zonder schriftelijke afspraak staat de ontwikkelaar waarschijnlijk in zijn recht. Volgens hen heeft de organisatie nog maar drie opties: onderhandelen, de code kopen, of de applicatie opnieuw laten schrijven.
Het Franse recht, in de Code de la propriété intellectuelle, onderscheidt twee gevallen. Ontwikkelt een werknemer software in het kader van zijn functie, dan komen de exploitatierechten op die software toe aan zijn werkgever (artikel L113-9). Die regel geldt voor werknemers, niet voor een externe leverancier.
Bij een leverancier gaan de rechten alleen schriftelijk op u over. Artikel L131-3 van dezelfde code eist dat elk overgedragen recht afzonderlijk wordt vermeld in de akte van overdracht. Het eist ook dat de omvang van die rechten wordt afgebakend, net als hun bestemming, het gebied waar ze gelden en hun duur.
De factuur betalen maakt u dus geen eigenaar van de code. Daarvoor is een schriftelijke overdrachtsclausule nodig die elk overgedragen recht benoemt. Laat die door een advocaat nalezen voordat u tekent.
Software is meer dan code. Om online te staan, heeft ze ook een domeinnaam nodig, een hostingpartij, en een repository, de plek waar de broncode wordt bewaard. Staan die accounts op naam van de leverancier, dan heeft hij de toegang: u hebt hem nodig voor elke wijziging, en om te vertrekken.
Uw gebruikers werken met de software, en hun gebruik laat zien wat er ontbreekt, wat niets oplevert en wat beter kan. Hoe eerder ze haar in handen hebben, hoe eerder u weet wat u moet veranderen. Dan bepaalt het contract wat elke verandering kost.
Bij een vaste prijs met vaste scope draagt de leverancier de schattingsfout op de getekende lijst. De klant draagt de veranderende behoefte, meerwerk na meerwerk. Bij regie draagt de klant allebei. Een wijziging levert geen meerwerk op, maar elke extra dag komt bij de factuur.
In beide gevallen gaat het budget uit van schattingen, en in die schattingen zit een marge voor onvoorziene zaken die de klant niet ziet. Sommige professionals die freelance ontwikkelaars begeleiden, raden een foutmarge van 30% tot 250% aan, afhankelijk van het project en de sector.
En de prijs die aan het begin is vastgesteld, houdt zelden stand: waarom de werkelijke kosten zo vaak boven het geplande budget uitkomen, leggen we uit in ons artikel over budgetoverschrijdingen. Bestaat er een manier van betalen die niet op een schatting steunt? Ons artikel over vaste prijs en regie vergelijkt de drie manieren om de ontwikkeling van software te betalen, en zegt wie in elk ervan het risico draagt.
Stel uw toekomstige partner, voordat u tekent, deze vraag: als mijn behoefte verandert, wat verandert er dan aan wat ik betaal?
Bij het kiezen van een technische partner telt ook hoe u weer van hem af komt. Mélina Loupia waarschuwt in haar gids: zonder reversibiliteitsclausule kan een bedrijf niet van leverancier wisselen zonder maanden werk kwijt te raken. Het contract moet regelen dat u de gegevens terugkrijgt, toegang krijgt tot de configuraties en de documentatie overhandigd krijgt, en welke opzegtermijn geldt.
Een schriftelijke clausule bewijst nog niet dat vertrekken mogelijk is. Dat bewijst alleen een proef. Doe die één keer, voordat u haar nodig hebt: vraag om de code en de documentatie, en geef die aan iemand anders dan de leverancier. Krijgt die de software aan de praat met wat u hebt gekregen, dan kunt u vertrekken.
Kunnen vertrekken verandert ook de relatie. Als de klant het contract op elk moment kan opzeggen, heeft zijn technische partner er alle baat bij goed werk te leveren: anders zegt de klant het contract op.
DEVEDANOS is de technische partner van mkb-bedrijven voor softwareontwikkeling op maat. Van de vier vormen zijn wij een softwarebureau: we bouwen de software die uw bedrijf nodig heeft.
De projecten die we op maat ontwikkelen:
Voor de ontwikkeling van software op maat werken we voor een vast budget, aan het einde van elke maand gefactureerd voor het geleverde werk. Uw applicatie is binnen een maand bruikbaar, met een paar essentiële functionaliteiten: uw gebruikers gaan er meteen mee aan de slag, en hoe ze ermee werken, bepaalt welke functionaliteiten we daarna ontwikkelen. De broncode, infrastructuur, deployment-pipeline en documentatie zijn uw intellectueel eigendom zodra de eerste maandfactuur is betaald.
Met dit vaste budget betaalt u geen honorarium aan een wervingsbureau en geen werkgeverslasten. Het budget wordt samen met u opgebouwd, op basis van uw cijfers en doelstellingen: samen bepalen we het bedrag en het probleem dat uw applicatie moet oplossen. Daarna dekt het budget het onderhoud en de doorontwikkeling ervan, zolang u dat wilt, zodat de applicatie zich voortdurend aanpast aan uw bedrijf.
U kunt het contract schriftelijk opzeggen op elk moment, zonder opgaaf van redenen. Tijdens de maand van reversibiliteit begeleiden wij uw team totdat het kan bouwen, testen en deployen zonder ons.
Onze gids bevat de vragen die u moet stellen voordat u een offerte voor de ontwikkeling van uw tool op maat tekent. En stelt iemand u voor AI in die software in te bouwen, dan legt ons artikel “Kunt u een eigen AI hebben?” uit wat u aan het eind bezit.
Zoekt u een technische partner om uw software te laten ontwikkelen? Zullen we kennismaken?
Maatwerk of standaardsoftware? Dubbel invoeren, spreadsheets ernaast, functies die niemand gebruikt: de signalen dat uw team zich aan de software aanpast, en wanneer kopen beter is dan laten bouwen.
Vaste prijs of regie? Er bestaan twee soorten vaste prijs: met vaste scope, of met vast budget en flexibele scope. Wie betaalt als de behoefte verandert, per model.
Een eigen AI: wat kleine bedrijven onder die naam krijgen aangeboden, wie echt een model kan trainen, wat uw bedrijf aan het eind bezit en hoe u dat controleert.